Kahramanmaraş'ın en etkin haber sitesi Genel Yayın Yönetmeni ve köşe yazarı Mustafa Karaaslan bugünkü yazısında ''Kadınları yazdım, erkekler isyan etti! Peki, bu yuvalar neden yıkılıyor?'' diye yazdı.
Dün “Bu şehrin pırıl pırıl kadınları varmış!” başlıklı bir köşe yazısı kaleme aldım.
İYİ Parti Kahramanmaraş teşkilatında siyaset yapan Hatice İzl isimli bir hanımefendinin konuşmasından etkilenmiş, kadınların özgüvenini ve toplumdaki yerini anlatmıştım.
Doğrusu bu kadarını beklemiyordum!
Telefonlarım susmadı!
Üstelik arayanların önemli bir bölümü erkekti!
Kimisi sitem etti, kimisi içini döktü, kimisi de yıllardır biriktirdiği kırgınlıkları anlattı.
★
Bir okurum şöyle dedi:
“Mustafa abi, bu şehrin kadınları pırıl pırıl da erkekleri değil mi? Sabah çıkıp akşama kadar çalışıyoruz. Eve ekmek götürüyoruz. Akşam eve geldiğimizde güler yüzlü, bakımlı, bize ilgi gösteren bir eş görmek istememiz suç mu? Hep dırdır, hep dırdır!”
★
Bir başkası daha da ileri gitti:
“Kadınlarımız işe giderken süsleniyor, kendine özen gösteriyor. Ama eve gelince bütün bunlar bitiyor. Dışarıya gösterilen özen neden eşe gösterilmiyor?”
★
Bir diğerinin söylediği ise kulağıma küpe oldu:
“Mustafa abi, bazı evlilikleri aldatma değil, ilgisizlik bitiriyor!”
İşte bu cümlede durdum!
Çünkü mesele yalnızca kadının makyajı, erkeğin kazandığı para ya da evdeki tartışmalar değil.
Mesele, aynı yastığa baş koyan insanların zamanla birbirine yabancılaşması!
★
Peki, suçlu kim?
Şimdi eğri oturup doğru konuşalım.
Elbette erkeklerin sevgi, ilgi ve güler yüz beklemesi yanlış değil.
Ama beyler!
Siz eşinize en son ne zaman güzel bir söz söylediniz?
En son ne zaman teşekkür ettiniz?
Bir gün olsun onun yorgunluğunu fark edip yükünü hafiflettiniz mi?
Eve ekmek götürmekle bütün sorumluluğunuzu yerine getirdiğinizi mi düşünüyorsunuz?
Unutmayın!
Bir evin yalnızca ekmeğe değil, sevgiye de ihtiyacı var!
Kadınlarımızın da hakkını teslim edelim.
Hem çalışan hem çocuk büyüten hem de evin yükünü omuzlayan binlerce fedakâr kadın var.
Belki de bazı erkeklerin ilgisizlik sandığı şey, kadınların artık taşıyamadığı yorgunluktur!
Ama hanımefendiler!
Siz de eşinizi garanti görüyor olabilir misiniz?
Dışarıdaki insanlara gösterdiğimiz nezaketi, özeni ve sabrı neden bazen evimizdeki insandan esirgiyoruz?
Aslında mesele kadın ya da erkek olmak değil.
Mesele, iki insanın birbirinin kıymetini unutması!
★
Yıllar önce değil, yakın zamanda bir belediye başkanımızla yaptığım sohbeti hatırladım.
Bana, belediyeye günde yaklaşık 100-150 boşanmış kadının yardım ve destek talebiyle geldiğini söylemişti.
Yanlış anlaşılmasın!
Bu, her gün 100-150 çiftin boşandığı anlamına gelmiyor. Resmî bir istatistikten değil, belediye başkanımızın aktardığı yardım taleplerinden söz ediyorum.
Ama tablo yine de düşündürücü!
Dağılan yuvalar...
Geçim sıkıntısıyla mücadele eden kadınlar...
Arada kalan çocuklar...
Peki, ne oluyor bize?
Biz ne zaman birbirimize tahammül edemez hâle geldik?
Eskiden aile büyükleri araya girer, yuvalar dağılmasın diye uğraşırdı.
Ancak geçmişi de fazla güzelleştirmeyelim.
O zaman da mutsuz evlilikler, sırf çocukları veya ekonomik imkânsızlıklar nedeniyle susan insanlar vardı.
Her devam eden evlilik mutlu değildir, her boşanma da başarısızlık değildir!
Hele şiddetin, hakaretin ve aşağılamanın olduğu bir evliliği sürdürmek kimsenin mecburiyeti değildir.
Ama sevginin ve saygının hâlâ bulunduğu, konuşarak çözülebilecek sorunlar yüzünden de yuvalar dağılmamalı!
★
Bir düşünün...
Aynı evdesiniz.
Aynı sofraya oturuyorsunuz.
Aynı çocukları büyütüyorsunuz.
Ama birbirinize ayıracak on dakikanız yok!
Erkek telefonuyla meşgul.
Kadın sosyal medyada.
Televizyon açık, sohbet kapalı!
Sonra bir gün biri çıkıp diyor ki:
“Artık eskisi gibi hissetmiyorum!”
★
Peki, o eski duyguları yaşatmak için ne yaptınız?
Bir bardak çayı birlikte içmek bu kadar mı zor?
Eşinizin gözlerinin içine bakıp “Nasılsın?” demek bu kadar mı ağır?
İnanın, evlilik bazen büyük kavgalarla değil, küçük ilgisizliklerin birikmesiyle bitiyor.
Çünkü sevgi bir anda tükenmiyor, bazen her gün biraz daha ihmal edilerek yok oluyor!
Bir de çocuklar var!
Anne ve baba ayrılabilir. Hatta bazen ayrılık herkes için daha sağlıklı bir hayatın başlangıcı olabilir.
Ama çocukların sevgiye, güvene ve anne babalarının sorumluluğuna duyduğu ihtiyaç bitmez.
Çünkü yetişkinler boşanabilir ama çocuklar anne ve babalarından boşanamaz!
★
Bakın, benim derdim kadınları suçlamak ya da erkekleri haklı çıkarmak değil.
Dün kadınlarımızın başarılarını yazdım.
Bugün erkeklerin sitemlerini dinleyip aktardım.
Belki yarın kadınlarımız arayıp erkeklerden şikâyet edecek!
Varsın etsinler, onları da dinleriz!
Ama şu gerçeği değiştiremeyiz:
Kadının makyajı da erkeğin maaşı da tek başına bir yuvayı ayakta tutmaya yetmez!
Ekonomik sıkıntılar, borçlar, hayat pahalılığı ve geçim derdi elbette aileleri yoruyor.
Ancak hayat zorlaştığında eşler birbirine rakip değil, yol arkadaşı olmalı.
★
Hanımefendiler, beyefendiler!
Birbirinizi garanti görmeyin!
Evlendiniz diye sevgili olduğunuzu, çocuk sahibi oldunuz diye eş olduğunuzu unutmayın!
Birbirinizin yalnızca kusurlarını değil, emeğini de görün.
Gerektiğinde özür dileyin, gerektiğinde teşekkür edin.
Çünkü bir yuvayı ayakta tutan nikâh cüzdanı değil; sevgi, saygı, güven ve karşılıklı özendir!
Ve unutmayın...
Bir insanı kazanmak için gösterdiğiniz çabayı, onu kaybetmemek için de göstermelisiniz!
★
Şimdi hem kadınlara hem erkeklere soruyorum:
Dışarıdaki insanların beğenisini kazanmak için gösterdiğimiz çabanın yarısını evimizdeki insana gösterseydik, acaba bugün kaç yuva dağılmaktan kurtulurdu?
YOKSA BİZ EVLENİRKEN BİRBİRİMİZE VERDİĞİMİZ SÖZLERİ DEĞİL, O SÖZLERİ VERDİĞİMİZ İNSANIN KIYMETİNİ Mİ UNUTTUK?
